هم صدای باوفای من بیا

آشنا با غصه های من بیا

مانده ام در کوچه های بی کسی

ای عزیز آشنای من بیا

اکنون منم که در دل این خلوت سکوت

ای شهر پر خروش تو را فریاد می کنم

دل بسته ام به او و تو او را عزیز دار

من با خیال او دل خود شاد می کنم

عاشقم من عاشقی بی قرارم کس ندارم خبر از دل زارم

آرزویی جز تو در سر ندارم

من به لبخندی از تو خرسندم

مهر تو ای من آرزومندم

بر تو پایبندم از تو وفا خواهم

من ز خدا خواهم تا به رهت بازم جانم

تا به تو پیوستم از همه گســستم بر تو بنا سازم جان

عاشقي ؟؟؟!!! پس گوش كن اين رو بدون يك عاشق هيچ موقع آبرو نداره … بدون عاشق به اميد عشقش زنده هست … بدون يك عاشق ، عاشق كشي بلد نيست … بدون يك عاشق هرگز دروغ نميگه مخصوصا به عشقش … بدون اگه دروغ به كسي گفتي يعني اونو كشتي … اگه عشقت رو دوست داري هرگز بهش قول نده … خجالت و غرور رو بذار كنار … اگه دوسش داري بهش بگو … به ساده ترين شكلي كه ميتوني …

***

عشق به یک ماده مخدر می ماند در آغاز احساس سرخوشی و تسلیم مطلق به آدم دست می دهد .روز بعد بیشتر می خواهی ، هنوزمعتاد نیستی اما از آن احساس خوشت می آید و فکر می کنی میتوانی در اختیار خودت داشته باشی اش چند دقیقه به معشوق فکر می کنی و بعد چند ساعت فراموشش می کنی اما کم کم به آن شخص عادت می کنی و کاملا به او وابسته می شوی و حالا دیگه سه ساعت به او فکر می کنی و دو دقیقه فراموشش می کنی اگر در دسترست نباشد همان احساسی را داری که معتادهای خمار دارند.

***

دل آروم ما در به در شد

ندونستم چرا مرغ عشقم

توی عاشقی بی بال و پر شد

تا شقایق است باید عاشقی را دوست داشت

سرخ تر از قبل باید خون به زیر پوست داشت

گرچه بی بال و پرم ،بر شاخه ام یک برگ نیست

باشد اما باز پایان کبوتر مرگ نیست

وقتی تو را نگاه کردم دلپذیر شد

این دل همیشه صبورم ،اسیر شد

عمری به پای عشق عجیب تو نشست

تا اینکه زخم خودرو به ناگاه پیر شد

وقتی چشم های تو از من عبور کرد

قلب من از بهار و گل و سبزه سیر شد

با نوازش های مژگانت چرا می فریبی و سیاهم می کنی

نازنین سنگ صبورم می شوی یا قرین اشک و آهم می کنی

تو ای منتهای شکستن لحظه ها،

تو ماندنی ترین شقایق این دشت خسته ای .

نگاه غروبت را میان لاله ها جستجو می کنم تا شاید در مهتاب نیلی

شب غنچه های سرخ عشق به من ترانه ی دوری را بخوانند.

اینم برای خنده شما عزیزان  فکر کنم خوشتون بیاد راستی نظر یادتون نره

نوشتم در تمام دفتر عشق             تو را می خواهم و عاشق ترینم

دل شیدای من مست است از تو            برای عشق تو من بهترینم

نوشتم می گشایم چشم خود را      سحر گاهان به یاد عشق پاکت

ودر هر ثانیه میگویم از تو            چون این دل هست هر آنی هلاکت

نوشتم این دل زار و پریشان                  تمنای تو را دارد به هر وقت

نباشدغیرعشقت عشق دردل   دلم رسوای عشقت هست سر سخت

نوشتم ساحل قلبم پر است از                 صدفهای امید و با وفایی

و می خوانم برایت نازنینم                   غزلهایی ز عشق و آشنایی

نوشتم منتظر با یک گل سرخ                     کنار در نشینم تا بیایی

توی سالار عشقم نازنینم                     منم در راه عشق تو فدایی

                            واسه عشقبازیه موجا  قامتم یه بستر نرم

                          یه عزیز دردونه بودم     پیش چشم خیس موجا

                             یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

                           تا که یک روز تو رسیدی  توی قلبم پا گذاشتی

                           غصه های عاشقی رو      تو وجودم جا گذاشتی

                              زیر رگبار نگاهت

دلم انگار زیرو رو شد

                               برای داشتن عشقت

همه جونم آرزو شد

                               تا نفس کشیدی انگار

 نفسم برید تو سینه

                               ابر و باد و دریا گفتن

 حس عاشقی همینه

                               اومدی تو سرنوشتم

 بی بهونه پا گذاشتی

                                  اما تا قایقی اومد

از من و دلم گذشتی

                                 رفتی با قایق عشقت

سوی روشنی فردا

                                 منو دل اما نشستیم

چشم به راهت لب دریا

                              دیگه رو خاک وجودم

 نه گلی هست نه درختی

                              لحظه های بی تو بودن

 می گذره اما به سختی

                                 دل تنها و غریبم

 داره این گوشه می میره

                                 ولی حتی وقت مردن

باز سراغتو می گیره

                              می رسه روزی که دیگه

 قعر دریا می شه خونم

                                            باز یه گوشه ای می مونم .

با گل میخک نوشتم نامه ای بر قلب یاس     بوسه ای هم جای امزایم نهادم زیر آن

ریختم بر صفحه اش یک آسمان دلدادگی     عهد بستم تا بمانم با دلت تا پای جان

هر کلام ساده ام  بوی  شقایق   میدهد     گفتم از رویای سبز با تو بودن هر زمان

در میان نامه ام صد شمع  را آتش  زدم       شرح دادم سوز عشقم درسطوح وخط آن

پاکتش راهم نهادم یک گل سرخ قشنگ     نامه ام را صبح دادم  دست یک باد وزان

مهربان نامه ام را در سکوت شب بخوان      ده جواب نامه ام تا سبز گردد این خزان

با تو حکایتی دیگر این دل ما بسر کند من همونم که همیشه غم وغصه ام بیشمارهشب سیاه قصه را هوای تو هم کنداین منم توی بیابون کس هرگز نشناختهاو اینیکه تنها ترین حتی سایه هم ندارهاون که در راه رفاقت همه هستی شو باختههر رفیق راهی بامن دو سه روز هم سفر شدادعای هر رفاقت واسه من چه زود گذر شدهر کس بازمزمه عشق دو سه روزی عاشق شدعشق اول باعث زجر همه دقایم شدچه اثر این نبا یت چه ثمر ازاین بمانتاون که قدر سوزن به وفا نکرده حاجت 

در سر نگاهت کوچه غربت را پیدا کردمرفاقت به من اموخت که تنها بمانمیارب چه چشمه است محبتکه قطره ای نوشیدم ودریایی گریستممرا یک دم زخوبان جدا نیستولی صد حیف در خوبان وفا نیستبه خوبان دل سپردن کار سهل استزخوبان دل گرفتن کار ما نیستهمیشه مثل یک احساس سر شار از صدای عشق میان خاطراتم باش وبامن همزبانی کن

    روزگاریست که من طالب دیدار توام فکر من  باش اذر این گوشه گرفتار توام من شنیدم که طبیب دل بیماران توییپس طبیب دل من باش که من بیمار تو هستم                                    

شاید یه روز اگه یه حرفی تو دلم قلمبه شد

 اگه مثل بغض شد تو گلوم ...

 چون اشک و دوس ندارم ، میام و می نویسم

 از دلتنگیم..از بغضم..از سیاهی...

 نمی دونم شاید اون روز فردا باشه ...یا شاید دو ساعت دیگه..

 شایدم دو ماه..ده ماه..ده سال..

 اما می نویسم...به کسی هم ربطی نداره...............اقايی که برای من و دوستام  commente فحش ميذاریواقعآ که چی؟ خودم و در حدت نمی بينم که جوابتو بدم.......ديگه اينجا نيا

امشب كه در كنار منى، خفته چون عروس         زنهــــار تا دريــــغ ندارى، كنــــــــــار و بوس

اى شب، بگيـــــر تنگ به بر نوعروس صبح           امشب كه تنگ در بر من، خفته اين عروس

لب بر نــــــدارم از لب شيرين شكّــــــرش            گـــــــــر بانگ صبح بشنوم و گر غريو كوس

يا رب، ببند بــــــــــر رُخ خورشيد، راه صبح            در خواب كـــــن موذن و در خاك كن خروس

يك امشبى كه با منى، از راه لطف و مهر            جبــــــــران شود بقيّـــه عمر، ار بود فسوس

نارِندَم ار بخــواهم كاين شب، سحر شود             باشد اگــــــــــر به تخت سليمانى‏ام جلوس

"هندى" ز هند تا به سر كويت آمده است             كى دل دهد به شاهى شيراز و ملك طوس

گـر سوز عشق در دل مـــــا رخنه گر نبود        سلطان عشق را به سوى ما نظر نبود

جــــان در هـــــواى ديــــدن دلـــدار داده‏ام        بايـــد چه عذر خواست، متاع دگر نبود

آن ســــر كــــه در وصال رخ او، به باد رفت        گـــر مانـــــده بود، در نظر يار سر نبود

مـــــوسى اگــــر نديد به شاخ شجر رُخش       بـــى‏شك درخت معـرفتش را ثمر نبود

گـر بار عشق را به رضا مى‏كشى، چه باك       خــــاور به جــــا نبــــود و يا باختـر نبود

بلقيس وار گـــر در عشقش نمــــــى زديم        مــــا را به بـــارگــاه سليمان، گذر نبود

گــــر مرغ باغ قدس، به وصلش رسيده بود        در جمــع عاشقان تو، بى بال و پر نبود

پــــــــرده بردار ز رخ، چهره‏گشا ناز بس است     عــــــاشق ســوخته را ديدن رويت هوس است

دست از دامنت اى دوست، نخواهم برداشت     تا مــــــن دلشـده را يك رمق و يك نفس است

همــــــــه خوبان برِ زيبايى‏ات اى مايه حُسن،     فى‏المثل، در برِ درياى خروشان چو خس است

مـــــرغ پــــر سوختــه را نيست نصيبى ز بهار     عـــرصـه جولانگه زاغ است و نواى مگس است

داد خواهـــــم، غم دل را به كجا عرضه كنم؟      كه چو من دادستان است و چو فرياد رس است

اين همـــــــه غلغل و غوغـــا كه در آفاق بوَد      ســـوى دلـــــدار، روان و همه بانگ جرس است

آنكه دامن مى زند بر آتش جانـــم، حبيب است       آنكـــه روز افزون نمـــايد درد من، آن خود طبيب است

آنچه روح افزاست، جام باده از دست نگار است       نى مدرّس، نى مــربّى، نى‏حكيم و نى خطيب است

سرّ عشقم، رمز دردم در خم گيسوى يار است        كـــى به جمع حلقــه صوفىّ و اصحــاب صليب است؟

از "فتـــوحاتم" نشد فتحىّ و از "مصباح"، نورى         هــــر چــــه خواهم، در درون جامــه آن دلفريب است

درد مـــى جـــويند اين وارستگان مكتب عشق         آنكه درمان خواهد از اصحــاب اين مكتب، غريب است

جرعه‏اى مى خواهم از جام تو تا بيهوش گردم         هــــوشمند از لـــذّت اين جرعه مى، بى نصيب است

مـــوج لطف دوست، در درياى عشق بى كرانه         گــــاه در اوُج فـــراز و گــــاه در عمــــــق نشيب است